Terugkeren naar jezelf.
In een materialistische en rationele wereld waarin we leven, raken we steeds verder verwijderd van "gevoelscontact" en "affectieve intermenselijke relaties". We komen steeds verder van ons "zelf" af te staan. "Terugkeren naar jezelf" is het wezen van de haptonomie. Je wordt allemaal geboren als jezelf. Daarna wordt je al snel gedeformeerd (in opvoeding en op school) en raak je geconditioneerd. Je leert van alles, maar over jezelf weinig of niets. Je bouwt een verwrongen beeld van de werkelijkheid op. Je verliest het contact met jezelf en blijft in dit leven verlangen naar iets dat je nooit zult vinden.
Haptonomie leert je te deconditioneren, te vertrouwen op je gevoel, te komen tot jezelf en te blijven bij jezelf. Kortom haptonomie brengt datgene wat we als mens zijn kwijtgeraakt, het basale gevoel, terug door middel van de aanraking.
Leven zoals je graag zou willen leven, jezelf kunnen zijn, durven te zeggen wat je zou willen zeggen, je overal op je gemak voelen, je lekker in je vel voelen, bewegen zoals je wilt, niet met een ander z'n sores op je nek rondlopen, noem maar op. Daar kunnen we ons allemaal iets bij voorstellen. Je zal er maar last van hebben! We kijken vaak naar die ander, we passen ons aan, en als ons lijf niet doet wat wij willen dan hebben we een probleem. Maar hoe krijg je zicht op je eigen ‘probleem'.
Het gaat niet om "leren" maar om "voelen" en "ervaren" en vooral om "inzicht". De cliënt kan uit zijn/haar "rationele" schulp komen zodat al hetgeen dat hij/zij te bieden heeft optimaal te voorschijn komt. De ogen worden weer geopend en als mens laat je je voeden door gevoel en intuïtie.
Natuurlijk zijn kennis en vaardigheden van belang, maar hoe een mens present is, zich presenteert, weerbaar en doorlaatbaar is, kortom gewoon zichzelf kan zijn is de doorslaggevende factor. Deze ontwikkeling, lees: "afwikkeling, als het pellen/schillen van een ui, telkens een laag durven los te laten", brengt je dichter tot de kern van je zijn. Volledig in balans met je zelf en je omgeving.
Ted Troost